Kurt Cobain

Nobody dies a virgin... Life fucks us all.

lunes, 5 de marzo de 2012

Día de morir.

A cor azul da que están pintadas as paredes transporta a miña mente ata o meu querido ceo libertario. Ogallá puidera voar como o fan as gaivotas que vexo pasar pola miña fiestra.

martes, 28 de febrero de 2012

I used to rule the world.



Under democracy one party always devotes its chief energies to trying to prove that the other party is unfit to rule - and both commonly succeed, and are right.


viernes, 24 de febrero de 2012

As rulas de Bakunin.

-Camilo, a política non entra na filosofía do anarquismo.
-¿Nin a política social?
-Iso son retóricas, disfraces. A política da Segunda República foi a culpable de todo, e sobre ela indirectamente haberían de caer todos os mortos da Guerra Civil.
-¡Non te entendo, Andrés! Tes unhas ideas absurdas.
-¿A quen se lle ocorre deixar aos xenerais reaccionarios e monárquicos nos seus postos de mando?
-¿E iso a que ven agora?
-Os da FAI sabiamos moi ben o que había que facer con eles.

-Xa, linchalos.
-Será que eles dubidaron moito en facelo con nos.
-Coas palabras tamén se poden facer revolucións. 
-Boh, como diría un ferrolán, conachadas retóricas. Non se pode servir a Deus e ao demo. Mira a Franco, hai que lle recoñecer a súa intelixencia para crear un pobo de ignorantes afeitos a resignación. Hoxe ninguén quere saber nada do que pasou e mesmo miran aos comunistas como a reliquias ou fósiles vestidos de paisano.
-Daquela, a revolución anarquista.
-Pois si, as ditaduras económicas van abrindo unha regaña de desigualdade cada vez maior e que un dia ha de rebentar por algures. As riquezas iranse concentrando; os ricos serán menos e os seus cartos xa non poderán garantir a súa seguridade. A fame e unha das armas mais terribles. 
-Deduzo que non cres na democracia.
-A democracia, Camilo, mentres exista un poder establecido éche imposible.
-¿Mentres exista Estado?
-En efecto. [...] Non tes mais que ver o sistema. Aos Estados dáchelles boa perda que desaparezan os índices de analfabetismo. Canto mais burros mais doado e engaiolalos con debates partidistas e programas folclóricos na televisión. 
-En todo caso, nos xa somos vellos para andarmos con filosofías. Para o que nos queda. 



As rulas de Bakunin.
Antón Riveiro Coello.



sábado, 18 de febrero de 2012

Give me a chance.

Te prometo que te defraudaré, tú solo dame la oportunidad de hacerlo, que yo ya me ocuparé de jugar contigo y hacerte todo el daño que pueda. 

Ya que me vais a amar, que sea por una buena razón.


Sorprenderte a ti mismo actuando como un niño de guardería, pues resulta que hay un par de juguetes nuevos en la clase y todos los niños los quieren. Sin embargo esta vez llegas tu primero y entonces el gran dilema; cual de los tres muñecos quieres? La respuesta es simple y obvia, los tres, y cuanto antes mejor. Así que empiezas a pelearte con otros niños que también los quieren, si sabes como jugar sucio ganas, y ahora a disfrutar los nuevos juguetes. Pero te das cuenta de una cosa; en realidad no los querías, solo jugaste con ellos porque eran los nuevos. Al final te aburres, te alejas viendo como los demás niños se pelean por ellos y tú te vas a jugar solo. Que al fin y al cabo es lo que acabas haciendo siempre.

martes, 7 de febrero de 2012

Futuro.

Leer textos escritos por otras personas y pensar: 'Joder que bien escribe, que bonito le ha quedado eso. Y cuanta razón tiene'. Como se llega a eso? En realidad que más da, eso no me importa ahora, no es en lo que esta pensando mi mente. Mi cerebro está al borde del suicidio ahora mismo. No veo un futuro. El problema es que no lo veo ni para mí ni para nadie. Los emos tienen razón lo único seguro en esta vida es la muerte. Pero como diría un buen filósofo no hay muerte sin vida. Así que supongo que ya que estás obligado a vivirla tienes que hacerlo lo mejor que puedas. Por eso empiezo a creer que la gente busca el amor, se siente vacía, sola y busca a otra que le divierta, que llene un hueco que, como buena sociedad consumista que somos se esfuerzan en hacer crecer las grandes marcas. Porque es obvio que si consumes, bien sea aquel perfume de Cacharel en el que sale cierta modelo superfeliz de la muerte, o aquella camiseta de Strafalarius que era tan mona, es porque hay algo en tu mente que te dice que debes hacerlo. Y yo ya no se que pensar, que significa todo esto? Que como sabes lo que ocurre ya no vas a consumir? Que consumir no DEBERÍA hacerte feliz? Que vas a dejar de consumir porque quieres ser diferente? Somos adolescentes que nos importa lo que digan los demás. Y skjhdakshdkjahsjdkha todo esto para acabar concluyendo que para consumir se necesita dinero y como he dicho antes veo mi futuro negro.
Soy estúpida, que más da todo esto, por qué lo escribo? Nunca lo va a leer nadie, esto es sólo un blog más de todos los que hay por Internet en el cual una adolescente más escribe lo que pasa por su mente, así, porque si, sin orden ni concierto, ya que al fin y al cabo lo único que busca es un poco de atención, sentir que forma parte de algo y que hay alguien al que le importa lo que piense. Y ese, queridos primates semievolucionados es el hueco que ha dejado en mi esta sociedad consumista y globalizada. Y como cualquier hueco ''necesita'' ser llenado, y lo que más feliz me haría ahora mismo sería irme. (Suena cobarde pero soy un ser humano, huyo de los problemas) Irme, lejos, a Canadá, o a Noruega, o a la mierda. Y volver a empezar, gente nueva que no presupone sobre mí, que no esperan nada de mi, y que simplemente han sido tan cobardes como yo como para decir me quiero ir.
Sólo concluiré diciendo que si algún día hago alguna gilipollez será principalmente por aburrimiento. O eso quiero creer. 
Marcho a suicidarme. Feliz semana :)

viernes, 13 de enero de 2012

Moi je veux crever la main sur le coeur.

Eran las siete de la mañana de un lunes, quinientos años después del Fin del Mundo, y los trasgos habían andado trasteando en la bodega por enésima vez. -Malditos trasgos, siempre molestando. Menos mal que me ayudaron a reforzar la bodega. Si no, no se que pudiera haber ocurrido.